La situación de los menores migrantes sin referentes familiares en Cataluña
Gorde:
Síndic de Greuges de Catalunya, La situación de los menores migrantes sin referentes familiares en Cataluña. Barcelona, Síndic de Greuges de Catalunya, 2018, 160 p.
Erref.
545828
Kokapena:
SIIS Archivo
Hitz-gakoak:
Menores, Adolescentes, Juventud, Exclusión social, Derechos del niño, Migración, Refugiados, Derechos del niño, Inclusión social, Gasto social, Protección de menores, Centros de acogida, Condiciones de vida, Calidad de la atención, Cobertura, Edad, Sexo, Registro, Procedimiento, Protección legal, Inclusión laboral, Formación, Apoyo educativo, Barreras, Atención sanitaria, Desinstitucionalización, Acompañamiento, Malos tratos, Abusos sexuales, Drogodependencias, Prevención, Datos estadísticos, Estadísticas de servicios, Evolución, Recomendaciones, Defensor del Pueblo, Cataluña, España, Autonomías
Menores, Adolescentes, Juventud, Exclusión social, Derechos del niño, Migración, Refugiados, Derechos del niño, Inclusión social, Gasto social, Protección de menores, Centros de acogida, Condiciones de vida, Calidad de la atención, Cobertura, Edad, Sexo, Registro, Procedimiento, Protección legal, Inclusión laboral, Formación, Apoyo educativo, Barreras, Atención sanitaria, Desinstitucionalización, Acompañamiento, Malos tratos, Abusos sexuales, Drogodependencias, Prevención, Datos estadísticos, Estadísticas de servicios, Evolución, Recomendaciones, Defensor del Pueblo, Cataluña, España, Autonomías
Laburpena:
Gaztelaniaz “mena” edo lagundu gabeko haur migratzaileei buruzko arazoak izaera estrukturala hartu zuen 90.eko hamarkadaren bukaera. Hori da behintzat Madril edo Katalunia bezalako erkidego jendetsuenetan gertatutakoa, eta kasu honetan, azken herrialdeko arartekoak (Síndic) eginiko txostenaren arabera, 2010 urtean horrelako egoeran 500 haur izatetik, 2018an 3.000 lagundu gabeko haur migratzaile omen zeuden. Kataluniako haurren eta nerabeen artarako DGAIA izeneko zuzendaritzaren arabera, aurreko bosturtekoan beherakada ezagutu ostean, 2016 urtean larritu omen zen egoera, eta horrek sortarazi artarako zerbitzuak gainezka egitea. <br><br> Azken bi hamarkadetako hurbilketaz gain, herrialde honetako Síndic-aren txosten honetan arautegiaren xehetasunak biltzen dira, eta gabezia nagusitzat haur horien adina zehazteko zailtasunak edota atzerritartasun-arloko legeriak aurreikusten dituen zenbait murrizketa nabarmentzen ditu. Azken batean, haurren eskubideen gainetik geratzen omen dira aipatutako atzerritar izaerari buruzko gaiak; eta horrek guztiak dramatikotzat edo tragikotzat uler daitezkeen egoerak sortarazten ditu. Kataluniako arartekoaren bulegoko txosten honek, arta hobetzeko, puntuz puntu eta oso modu kritikoan zehazten ditu gertatutako arazoak, adibidez, DGAIAk sustatutako lehen-harrerarako plazen kopurua ez dela nahikoa izan, haur horien babesa bermatzeko gabeziak edota, besteak beste, babes-baliabideak eskaintzeko gertatu ohi diren atzerapenak.
Gaztelaniaz “mena” edo lagundu gabeko haur migratzaileei buruzko arazoak izaera estrukturala hartu zuen 90.eko hamarkadaren bukaera. Hori da behintzat Madril edo Katalunia bezalako erkidego jendetsuenetan gertatutakoa, eta kasu honetan, azken herrialdeko arartekoak (Síndic) eginiko txostenaren arabera, 2010 urtean horrelako egoeran 500 haur izatetik, 2018an 3.000 lagundu gabeko haur migratzaile omen zeuden. Kataluniako haurren eta nerabeen artarako DGAIA izeneko zuzendaritzaren arabera, aurreko bosturtekoan beherakada ezagutu ostean, 2016 urtean larritu omen zen egoera, eta horrek sortarazi artarako zerbitzuak gainezka egitea. <br><br> Azken bi hamarkadetako hurbilketaz gain, herrialde honetako Síndic-aren txosten honetan arautegiaren xehetasunak biltzen dira, eta gabezia nagusitzat haur horien adina zehazteko zailtasunak edota atzerritartasun-arloko legeriak aurreikusten dituen zenbait murrizketa nabarmentzen ditu. Azken batean, haurren eskubideen gainetik geratzen omen dira aipatutako atzerritar izaerari buruzko gaiak; eta horrek guztiak dramatikotzat edo tragikotzat uler daitezkeen egoerak sortarazten ditu. Kataluniako arartekoaren bulegoko txosten honek, arta hobetzeko, puntuz puntu eta oso modu kritikoan zehazten ditu gertatutako arazoak, adibidez, DGAIAk sustatutako lehen-harrerarako plazen kopurua ez dela nahikoa izan, haur horien babesa bermatzeko gabeziak edota, besteak beste, babes-baliabideak eskaintzeko gertatu ohi diren atzerapenak.